تاکتیک · پست‌ها و آرایش‌ها
پست‌ها و آرایش‌های فوتبال: دروازه‌بان، دفاع، میانه و حمله
راهنمای عملی نقش بازیکنان و شکل تیم: قوانین واقعا چه چیزی را الزامی می‌کنند، پست‌های رایج چگونه توصیف می‌شوند و آرایش‌هایی مانند 4-3-3 و 4-2-3-1 چگونه خوانده می‌شوند.
در قوانین فقط دروازه‌بان یک نقش رسمی مشخص دارد
یک تیم می‌تواند حداکثر یازده بازیکن در زمین داشته باشد و یکی از آنها باید دروازه‌بان باشد. قوانین دروازه‌بان را نقش متمایزی می‌دانند، اما عنوان‌هایی مانند مدافع میانی، مدافع کناری، هافبک، وینگر و مهاجم اصطلاحات تاکتیکی هستند. مربی می‌تواند این نقش‌ها و شکل تیم را بدون تغییر قوانین بازی عوض کند.
مدافعان فضا را محافظت می‌کنند و به شروع حمله کمک می‌کنند
مدافعان میانی معمولا مناطق مرکزی را پوشش می‌دهند، با ارسال‌ها مقابله می‌کنند و در ساخت بازی از عقب شرکت دارند. مدافعان کناری جناح‌ها را پوشش می‌دهند و می‌توانند در حمله پیشروی کنند. وینگ‌بک نقش تاکتیکی عریض‌تر و جلوتر است و وظایف دقیق آن به برنامه تیم و فاز بازی بستگی دارد.
هافبک‌ها فازها را متصل می‌کنند و مهاجمان دروازه را تهدید می‌کنند
در میانه زمین می‌توان هافبک دفاعی، مرکزی یا هجومی داشت. آنها به حفظ مالکیت، پیشروی، پرس و محافظت از فضا کمک می‌کنند. مهاجمان می‌توانند وینگر، مهاجم دوم یا مهاجم مرکزی باشند و با کشیدن خط دفاع، دریافت بین خطوط یا حمله به محوطه جریمه خطر ایجاد کنند.
چگونه 4-3-3، 4-2-3-1 و آرایش‌های دیگر را بخوانیم
اعداد آرایش، خطوط بازیکنان زمین را از دفاع تا حمله نشان می‌دهند و معمولا دروازه‌بان را حساب نمی‌کنند. 4-3-3 یعنی چهار مدافع، سه هافبک و سه مهاجم؛ 4-2-3-1 یعنی چهار مدافع، دو هافبک عقب‌تر، سه بازیکن هجومی و یک مهاجم. اینها شکل‌های مرجع هستند و تیم هنگام مالکیت، دفاع، پرس و انتقال می‌تواند شکل دیگری داشته باشد.